wtorek, 9 lipca 2013

Eight - "Nie martw się, już śpi."


– Iker skarbie, kogo ty tam tak wypatrujesz? – Carbonero szybko wyzbyła się swojego wrodzonego, jędzowatego tonu – a robiła tak za każdym razem gdy zwracała się do Casillasa – by zastąpić go tym fałszywym, aczkolwiek pełnym troski. Ha, troskliwa Sara… przecież to niemalże oksymoron. Dotknęła twarzy Ikera dłonią zakończoną długimi, pomalowanymi na krwistą czerwień, doskonale współgrającymi z dodatkami do dzisiejszej, cholernie drogiej i nieco odkrywającej to i owo kreacji paznokciami i tym samym przechyliła jego twarz na tyle, by teraz spoglądał tylko na nią. Automatycznie przylepiła słodki uśmieszek do swojej denerwującej, pokrytej warstwą wieczorowego makijażu twarzy i popatrzyła na swojego narzeczonego z rozczulającą a może raczej zmuszającą do wymiotów czułością. To wszystko było takie sztuczne… Widzieli to wszyscy tylko nie on. Nie dopuszczał do siebie myśli, że ta zołzowata dziennikareczka – jak zwykli potajemnie określać ją inni – jest z nim tylko dlatego, by zyskać rozgłos, by się przy nim wybić. Uparcie wierzył, że go kocha. Wierzył, że on ją kocha, ale ostatnio zaczął mieć co do tego poważne wątpliwości. Po tym jak nocował w hotelu było inaczej. Już tyle się nie kłócili. Sara naprawdę się starała i on to doceniał tyle, że jego myśli coraz częściej zaprzątała Anastasia, Anastasia, która teraz wychodziła z Ballackiem.
– Wydaje ci się. – Skłamał. Kłamanie coraz lepiej mu wychodziło choć nigdy wcześniej tego nie robił. – Chcesz coś do picia? – Uśmiechnął się blado.
– Dziękuję, jesteś kochany. – Musnęła jego wargi a on opuścił taras. Będąc już w środku ostatni raz zerknął w kierunku miejsca gdzie zaparkowane były samochody, którymi większość z nich już raczej nie odjedzie a wszystko ze względu na ilość alkoholu, która rozeszła się po organizmach ich właścicieli.
Michael wyciągnął dłoń ze swoją białą koszulą w kierunku Anastasii.
– Mam ci ją wyprać czy wyprasować? – Zadrwiła. – A nie przepraszam, nie mam przy sobie ani pralki ani żelazka. – Odparła przedrzeźniając go i nerwowo wygładzając swoją mokrą, lepiącą się do ciała sukienkę. Ballack wcisnął odpowiedni przycisk i w ten oto magiczny sposób drzwi się odblokowały.
– Pomyślałem, że może chciałabyś to założyć. – Wymownie spojrzał na jej strój a ona w tym momencie pierwszy raz od momentu w którym się poznali poczuła się nieco niezręcznie. Otworzył tylne drzwi niczym szofer i dłonią zaprosił ją do środka.
– Na pewno nie. – Rzekła po chwili. – Nie rozbiorę się przy tobie. –
– Fakt, kiedyś to ja zerwę z ciebie ubranie ale teraz przyzwyczajaj się do mojej obecności. – Kiedy już usadowiła się w środku Michael zamknął drzwi i oparł się o nie tyłem.
– Jeśli chociażby zerkniesz to cię zabiję. – Mruknęła wyprowadzona z równowagi śmiałością jak i bezczelnością Niemca. MB13 nic sobie jednak z tego nie robił. Niby patrzył w stronę domu Modricia ale ciekawość powoli zżerała go od środka.
– Groźby są karalne a pani, panno Weyden. –Nie uprzedziła kiedy otworzyła drzwi co równało się z tym, że oberwał nimi Ballack i wreszcie ten głupkowaty uśmieszek choć na sekundę zniknął z jego twarzy.
– Nie patrzyłem przecież. – Odparł niewinnie. – Ale potem sobie na kamerze obejrzę. – Powiedział tak, bo doskonale wiedział, że ją tym zdenerwuje. I udało mu się. Potwierdziło to lekkie uderzenie w potylicę jakie mu wymierzyła. Roześmiał się.
– Chyba spalę się ze wstydu jeśli ktoś mnie w tym zobaczy. –
– No co ty, masz ładne nog.. znaczy koszulę. – Powstrzymał śmiech pozorując nagły atak kaszlu po czym rzucił jej kluczyki i obszedł samochód dookoła by zająć miejsce pasażera.
– Mam prowadzić?! –
– Bo wiesz.. teraz mi się przypomniało, że w zasadzie wypiłem dwa a może trzy drinki… – Wzruszył ramionami a ona usiadła za kierownicą.
– Nie zapytałeś czy mam prawo jazdy… – Włożyła kluczyk do stacyjki. – Nie zapytałeś czy w ogóle umiem prowadzić. – Przerwała na chwilę obserwując reakcję Michaela. Ten tylko machnął ręką. Ana przekręciła kluczyk uruchamiając tym samym jego drogą zabaweczkę. – Mam nadzieję, że masz ubezpieczenie… – Zwróciła się do niego złośliwie.
– A ty w ogóle sięgasz do pedałów? – Zadrwił – Może przysunąć ci siedzenie bliżej? – Zapytał z satysfakcją jednak szybko tego pożałował bo kiedy cofała z przestrachem patrzył w boczne lusterko. Jego wóz zatrzymał się dosłownie kilka centymetrów od nowiuśkiego porsche Ramosa.
– Nigdy. Więcej. Tego. Nie. Rób. – Starał się zabrzmieć spokojnie kładąc dłoń na jej kolanie, którą zresztą kazała mu szybko zabrać pod groźbą jej straty.
Czuła się odrobinę niekomfortowo przez co niekoniecznie mogła skupić się na jeździe.
– Bądź grzeczny a może dowiozę cię do domu w całości. – Wytknęła koniuszek języka w jego stronę. Przy nim zachowywała się tak niepoważnie, w ogóle robiła rzeczy o których wcześniej nawet by nie pomyślała zważywszy na ich absurdalność.
– Skręć w lewo a na następnym skrzyżowaniu w prawo. – Instruował Michael a ona czuła się zupełnie jak na kursie prawa jazdy.
 *
Kiedy otworzył drzwi od strony pasażera miał minę, jakby zamierzał ucałować ziemię. Zamiast tego jednak z nabożną czcią pogładził maskę swojego samochodu.
– Mój wóz, moja kareta kochana, moje audi…! – Zawył. – Mogłaś je skasować. – Zwrócił na nią swoje spojrzenie przywołując tym samym moment w którym o mało co nie staranowała porsche Ramosa. Anastasia wzruszyła tylko ramionami z myślą, że nigdy nie zrozumie facetów.
– Żartowałam tylko. –
– Masz dziwne poczucie humoru. –
– I kto to mówi! – Odgryzła się kiedy wyciągnął dłoń po kluczyki. Nie od razu mu je podała. Chwycił je więc sam a kiedy ich dłonie się zetknęły po ich ciałach rozeszły się przyjemne dreszcze.
– Puścisz, czy będziesz udawać breloczek? – Uśmiechnął się w ten swój charakterystyczny, cholernie seksowny sposób ujawniając tym samym dwa rzędy swoich śnieżnobiałych zębów. Po raz ostatni dotknął swojego auta. – Nie bój się, ta zła pani już sobie idzie i więcej nie zrobi ci krzywdy. – Ballack ponownie skierował swoje spojrzenie na Anastasię. Ta miała minę jakby resztkami sił powstrzymywała się by nie kopnąć go w kostkę.
– A o moje zdrowie psychiczne które znacznie cierpi na przebywaniu z tobą nikt się nie martwi. – Rzuciła sarkastycznie.
– Ciii. –
– No i jeszcze ma czelność mnie uciszać. – Mruknęła pod nosem. Michael objął ja ramieniem i ruszyli w stronę jego mieszkania.
 *
Ballack przy pomocy kompletu kluczy, który odnalazł się dopiero w marynarce, a którego - mimo uprzednich stanowczych uprzedzeń, że na pewno ich tam nie ma - chciał szukać nawet w kieszeni koszuli którą miała teraz na sobie Ana, otworzył drzwi i wpuścił ją do środka.
– Tam jest łazienka. – Wskazał od razu a ona posłała mu pełen wdzięczności uśmiech. Kiedy przejrzała się w lustrze westchnęła tylko. Ciekawe, czy zdawała sobie sprawę, że jej włosy w pewnym stopniu przypominały fryzurę Puyola i to trzeba przyznać po dość wyczerpującym treningu. Miały jednak ciemniejszy kolor i były odrobinę mniej poplątane. Rozebrała się i weszła pod prysznic. Ciepła woda spływała po jej ciele wywołując tym same miłe dreszcze. Wszystkie nagromadzone emocje zaczęły powoli z niej ulatywać.
 *
Właściwie łazienka jak łazienka, choć zdziwił ją ten nienaganny porządek. Przy nim ona i jej siostra wychodzą na bałaganiary. No, ale przecież one nie mają gosposi która za nie posprząta więc czuła się w jakiś sposób usprawiedliwiona, tym bardziej ze względu na ogrom obowiązków jakie teraz na nią spadły. Rozejrzała się. Nie zauważyła nic, no może poza suszarką – tak, typowo w kobiecym kolorze – co wskazywałoby, że mieszka tu przyszła – bądź już obecna pani Ballack.
– Słuchaj, mam dla Ciebie coś do ubrania. – Zapukał do drzwi.
– Oby nie kolejną koszulę. – Odparła ironicznie. Michael zaśmiał się w duchu. Drzwi lekko się uchyliły a zza nich wyłoniła się ręka Any która najwyraźniej domagała się obiecanej odzieży. Zamierzał się chwilę z nią podroczyć, ale w końcu po prostu jej ją podał.
– Gdybyś potrzebowała suszarki jest na półce na dole… siostra zostawiła. – Zabrzmiało to tak, jakby się jej tłumaczył a przecież nie musiał. Uśmiechnęła się sama do siebie.
Tyle, że on nie miał siostry… a końcówka „siostra Fabregasa zostawiła” nie zabrzmiałaby zbytnio przekonująco. Ballack, kiedy do Ciebie dotrze, że kłamstwo w dobrej wierze nie istnieje? Będziesz tego żałował…
 *
Kiedy wyszła z łazienki – trochę dręczona wyrzutami sumienia, że za długo tam siedziała – Michael wycierał włosy ręcznikiem. No tak, pewnie ma drugą łazienkę, tylko po co mu takie duże mieszkanie skoro najwyraźniej mieszka sam?
Patrząc na Anastasię starał się nie zaśmiać. Wyglądała komicznie w koszulce i spodniach od dresu które jej dał. No ale czego się spodziewał? Przy nim wydawała się być taka drobna i krucha.
– No już, zmykaj na kanapę. – Uśmiechnął się okrywając ją kocem i podając kubek gorącej herbaty. Potem zniknął gdzieś w kuchni a ona kierowana nudą widząc pilota mimo późnej pory włączyła telewizor i zaczęła skakać po kanałach w nadziei, że jednak mimo wszystko znajdzie coś ciekawego. Nic z tego. Kiedy Michael wszedł do pomieszczenia które pełniło funkcję salonu akurat przełączyła na jeden z kanałów sportowych na którym leciał mecz ligi niemieckiej. Przecież jest Niemcem, pomyślała, że może się ucieszy widząc znajome twarze.
– Zimno mi, mógłby mnie ktoś przytulić. – Mruknął siadając obok niej i trącając ją łokciem.
– A mnie, to mógłby przytulić ten bramkarz Bayeru. – Kiwnęła głową w stronę telewizora po czym przykryła Michaela kocem. – Znasz go? –
  Bayernu – Poprawił ją Ballack po czym kiwnął tylko potakująco głową. – Jest dla Ciebie za młody. –
– Przesadzasz, wygląda jak by był w moim wieku… – Trafiła, ale on na pewno jej tego nie powie. Westchnął tylko kładąc rękę na oparciu kanapy.
– A więc lubisz bramkarzy? – Zapytał spoglądając prosto w jej tęczówki, które teraz przybrały odcień czekolady.
– Nie, lubię blondynów. – Odparła wesoło z powrotem kierując swoja twarz na ekran, gdzie właśnie pokazywano Neuera, który sprawnie przechwycił piłkę po strzale jednego z zawodników drużyny przeciwnej przyodzianego w żółto-czarny strój.
– Spokojnie, już ja to zmienię. – Szepnął jej na ucho i to całkiem poważnie. Znowu czuła na sobie jego oddech. Jej tętno znacznie przyśpieszyło. Wciąż na nią spoglądał ale ona uparcie patrzyła w ekran. Lepiej, żeby się teraz nie odkręcała w jego stronę.
– Więc… oglądamy mecz? Myślałem, że kobiety tego nienawidzą. – Odezwał się ponownie.
– Od czasu do czasu lubię sobie popatrzeć na murawę. Zielony mnie uspokaja. . – No, powiedzmy, że to była prawda.
–To może ja skocze po piwo i chipsy żeby było autentyczniej? Co ty na to? –
– W porządku. –
 *
Przecież to anioł nie kobieta. Młoda, bystra, wykształcona. O nie, już on nie pozwoli, żeby mu się wymknęła. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nie patrzy na nią tylko i wyłącznie przez pryzmat pożądania. Wytyczył sobie cel – chciał by była jego i to już na zawsze. Właściwie zalążek tego pomysłu zrodził się w jego głowie już najwyraźniej wtedy, kiedy spotkał ją pierwszy raz. Chciałby spędzać z nią każdą wolną chwilę. Chciałby, by takie wieczory jak ten stały się rutyną. Chciałby po prostu, żeby była przy nim. Nie ważne, czy siedzą na kanapie i oglądają mecz czy tez jedzą kolację w drogiej restauracji. Chciałby definitywnie odciąć się od przeszłości i tym, co go spotkało.
 *
Może tylko ją odwiózł? A co jeżeli pojechali do niego, jeśli jest taka jak wszystkie inne kobiety które za wszelką cenę chcą usidlić piłkarzy? Czym dłużej o tym myślał tym gorzej się czuł. Niczego nie mógł być pewny. A do tego Sara… Cały wieczór skakała wokół niego jakby był dzieckiem. Najwyraźniej chciała mu się przypodobać jednak to go tylko denerwowało. Czy może mieć do niej pretensje za to, że próbuje ratować ten związek? Tylko po co? Dawny żar i namiętność wygasły a zastąpiła je rutyna. On poświęcał się piłce, ona dziennikarstwu. Coraz mniej czasu spędzali ze sobą i coraz bardziej się od siebie oddalali. Kiedy ostatni raz powiedział, że ją kocha? Czy w ogóle nadal ją kocha? Nie potrafił odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Czuł, że nie jest fair w stosunku do Sary. Chyba powinien dać sobie czas, wszystko na spokojnie przemyśleć. Ale nie teraz, bo znowu myśli o dziewczynie o kruczoczarnych włosach i szczerym odrobinę niezręcznym uśmiechu który tak go urzekł.
 *
Michael był szalony i trochę niczym wrzód na tyłku, ale zaczynała lubić jego towarzystwo. Jej komórka dała o sobie znać. Zerknęła na wyświetlacz.
– Chyba się zasiedziałam. Przepraszam, musze się już zbierać. – rzuciła pośpiesznie wstając z kanapy.
– Zaczekaj, odwiozę cię… znaczy zamówię taksówkę i pojadę z Tobą. Zamierzasz wracać po nocy i to w takim stroju? – Spojrzał na nią wymownie. – Przecież jak będziesz szła to prędzej czy później i tak zgubisz ten dres. – Zaśmiał się. Narzucił na nią swoja kurtkę i wyszli z mieszkania.
 *
– To tutaj. – Rzuciła do kierowcy.
– Nie zaprosisz mnie do środka? – Chwycił jej dłoń kiedy zbierała się do wyjścia. –
Michael posłuchaj, ja… ja nie mieszkam sama a jest już naprawdę bardzo późno… – Odparła spokojnie zabierając dłoń.
– Nie idź jeszcze. – Szepnął a ona prawie skapitulowała.
– Michael dzięki. Za wieczór, za ubrania i za wszystko. Choć to właściwie TWOJA wina. –
– Nie ma sprawy. Każdy mógłby się znaleźć w podobnej sytuacji. Może i ja kiedyś będę potrzebował twojej pomocy? –
– O nie, ja ci swoich ciuchów nie pożyczę… –
– Może i nie, ale będę miał już swoje u ciebie. – Spojrzał na jej strój i się uśmiechnął.  Aha, czyli ma ich nie oddawać (?)
– Do zobaczenia! – Rzuciła i zamknęła za sobą drzwi.
 * 
Otworzyła jej siostra.
– O kurwa, widzę, że było ostro. – Skwitowała Ashley na widok Anastasii ubranej niezaprzeczalnie w męskie części garderoby. – To taki zwyczaj? Nie znam się na piłce ale wiem, że po meczu jest cos takiego jak wymiana koszulek… Rozumiem, że po bankiecie też się wymieniacie, i to wszyscy? – Poruszyła zabawnie brwiami. – Czemu mnie ze sobą nie zabrałaś?! –
– Ash, koniec tych żartów. – Ucięła. – Co z… –
– Nie martw się, już śpi. – Ashley weszła jej w słowo. –


_________________
i znowu mnie długo nie było, no ale co zrobić. wakacje, niby człowiek powinien mieć więcej czasu a tu wprost przeciwnie. XD co do rozdziału... miało być inaczej, a jest tak. Neuer ze specjalną dedykacją dla Mani <3 

33 komentarze:

  1. Awwwwww <3 Neuer *-* Claudia Ty to wiesz jak człowiekowi poprawić humor :D <3
    Świetny był ten rozdział .
    No i zazdrosny Iker *___*

    OdpowiedzUsuń
  2. Kolejny cudowny rozdział :P Uwielbiam te wszystkie opisy i ogólnie całość haha też chciałabym umieć tak pisać *_*
    Ajj Michael pożyczył jej ciuchy hahaha ;d;d
    Reakcja jej siostry o.O hahhahah ;d;d
    Czekam na następny rozdział :)
    Pozdrawiam.
    PS. Zapomniałabym wspomnieć. Biedny Iker musi się męczyć z Sarą :CC
    Teraz to serio koniec haha. Adios :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. http://cesar-azpiulicueta-story.blogspot.com/
      zapraszam na pierwszy rozdział :)

      Usuń
    2. http://pero-nunca-hevisto-alguien-como-tu.blogspot.com/ nowy rozdział, zapraszam :)

      Usuń
    3. http://marc-y-marc.blogspot.com/ zapraszam na pierwszy rozdział :)
      PS. Przepraszam że tak codziennie spamuje ale to wychodzi samo od siebie ;d Nie jestem pewna ale możliwe, że przyjdę tutaj dzisiaj raz jeszcze ;d

      Usuń
  3. Usmiałam się z Any i Ballacka :) Pasują do siebie, z tymi swoimi charakterkami, nie ma co ;) Szkoda mi Ikera, musi męczyć się z Sarą. Zastanawia mnie o kogo chodziło w ostatnich zdaniach. Wyczuwam dziecko, ale może to tylko moja chora wyobraźnia :)
    Pozdrawiam i zapraszam na nowy na http://nie-mowisz-przepraszam.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zapraszam na nowy na http://kosztowne-bledy-mlodosci.blogspot.com/
      Pozdrawiam :)

      Usuń
  4. Ballack jest cudowny :D I czemu skończyłaś w takim momencie i nie napisałaś o kogo chodzi? :( Dreszczyk był :)

    Zapraszam do czytania i komentowania mojego bloga: http://es-todo-sobre-el-amor.blogspot.com/
    Buźki :*

    OdpowiedzUsuń
  5. Oooo się dzieje, Ballack jest przesłodki i o co chodzi z tym koniec, kurde nie wytrzymam długo w niepewności padne na zawał... Czekam na nn.
    Nowy u mnie;
    http://m-i-marianna.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  6. Zapraszam na nowy rozdział, który niedawno pojawił się na moim blogu. Liczę na szczere komentarze :)

    http://my-life-is-wojtek-szczesny.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Świetnie piszesz. Nawet nie wiem kiedy to wszystko przeczytałam. Bardzo podoba mi się historia, chyba dlatego, że jest trochę tajemnicza. O, co chodzi z tą końcówką, przeszłością Anastasii, zdarzeniami we Włoszech i kłamstwem związanym z damską suszarką w łazience Ballacka? Pewnie niedługo się dowiem. ;)
    Niemiec jest naprawdę uroczy, ale jest też Iker, którego też ciągnie do Any. Jestem ciekawa, który zawładnie jej sercem, a może żaden z nich. ;>
    Nie lubię Sary i podoba mi się sposób w jaki ją przedstawiłaś. ; )
    Zapraszam na nowość na http://we-must-learn-to-love.blogspot.com/
    Pozdrawiam. ;D

    OdpowiedzUsuń
  8. Bożee robisz z Ballacka takiego seksa, że ło mamuuuniu ;>
    Ana cholernie do niego pasuje, oboje mają niewyparzone języki i potrafią docinać sobie za każdym razem, a to robi się przecudne ;d
    No i kończyć w takim momencie, no wiesz co! ;<
    Czekam na nexta ;*

    OdpowiedzUsuń
  9. OMG, jak ty to robisz... że mnie do niego ciągnie? XD Chociaż nigdy za nim nie przepadałam to teraz tak jakoś coraz bardziej, hahah :D
    Razem z Aną wydają się... dla siebie odpowiedni? Nie wiem jak to ubrać w słowa, ale coś w ten deseń :D

    OdpowiedzUsuń
  10. Dziewiąty rozdział na: http://el-amor-jugadors.blogspot.com :)

    OdpowiedzUsuń
  11. http://call-me-chelsea.blogspot.ch/ Zapraszam na rozdział 5 :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Zapraszam na nowość na
    http://nie-mowisz-przepraszam.blogspot.com/
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Ballack taki mrraśny :D Razem z Aną mają cholernie podobne charakterki i dzięki temu mogą sobie docinać. Uwielbiam Twoje opowiadanie, szkoda tylko, że masz teraz mało czasu, ale są wakacje i jestem w stanie wybaczyć :D

    Z lekkim poślizgiem, ale jest nowy!
    http://im-trying-not-to-love-you.blogspot.com/
    oraz od kilku dni na:
    http://bedlaamite.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  14. Serdecznie zapraszam na dziewiątkę :)

    http://my-life-is-wojtek-szczesny.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  15. Znowu ja xD http://cesar-azpiulicueta-story.blogspot.com/ zapraszam na drugi rozdział XD
    To ten zapowiadany spam, za który bardzo przepraszam ;p

    OdpowiedzUsuń
  16. http://something-forbidden.blogspot.ch/ Zapraszam na rozdział 2 :)

    OdpowiedzUsuń
  17. Przecudowny jest ten rozdział ^^ ależ między nimi iskrzy! A przy okazji na drugim planie wychyla się nam Iker... No i jeszcze ta siostra i... no właśnie? Czy Ana ma dziecko? Nie wiem, tak mi się coś bzdura. No ale dobrze, zobaczymy.

    OdpowiedzUsuń
  18. Zapraszam na ostatni rozdział na
    http://nie-mowisz-przepraszam.blogspot.com/
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Hej :* Zapraszam serdecznie na coś nowegoKLIK. Nowa opowieść, podobni bohaterowie ;-) buźki :*:*:*

    OdpowiedzUsuń
  20. Zapraszam na epilog na http://nie-mowisz-przepraszam.blogspot.com/
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. hej :) Jeśli masz ochotę to na
      http://uzalezniona-od-milosci.blogspot.com/ pojawił się prolog :)

      Usuń
  21. http://marc-y-marc.blogspot.com/ zapraszam na nowy rozdział :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Jeśli masz ochotę i chęć do przeczytania prologu drugiej części opowiadanie o Wojtku Szczęsnym to serdecznie cię zapraszam na :
    http://my-life-is-wojtek-szczesny.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  23. Mówiłam już, że uwielbiam Ballacka w tym opowiadaniu? Jak tak, to mówię jeszcze raz;D. Podoba mi się sposób w jaki go opisujesz, taki intrygujący. W ogóle jego rozmowy z Aną są genialne. Iskrzy, oj iskrzy coraz bardziej;D I Ikera też wzięło widzę. Czekam na następny;))

    OdpowiedzUsuń
  24. Jedyne, co mam do zarzucenia, to fakt, iż zawsze Carbonero i kiedyś także Shayk, ukazujesz jako te najgorsze z najgorszych. Może udałoby Ci się kiedyś ułożyć opowiadanie w których to one jednak dobrymi charakterami? Zawsze jakaś odmiana, a my z przyjaciółkami byłybyśmy wniebowzięte.

    OdpowiedzUsuń